بازیگر نقش پل آتریدس در نسخه کلاسیک Dune به فیلم‌های جدید دنی ویلنوو و تیموتی شالامی واکنش نشان داد

فیلم‌های Dune دنی ویلنوو با بازی تیموتی شالامی در نقش پل آتریدس، نظر مثبت و نوستالژیک کایل مک‌لاکلن، بازیگر نقش پل در اقتباس سال ۱۹۸۴ دیوید لینچ، را به همراه داشتند.

فرنچایز Dune با رمان علمی‌تخیلی انقلابی فرانک هربرت آغاز شد؛ اثری که در سال ۱۹۶۵ منتشر شد. این رمان به‌ تدریج از یک اثر کالت به یکی از پرفروش‌ترین کتاب‌های علمی‌تخیلی تاریخ تبدیل شد و در نهایت به یک مجموعه عظیم و چند میلیارد دلاری بدل گشت. هربرت بعدها پنج دنباله اصلی برای این رمان نوشت و در سال ۱۹۸۴، دیوید لینچ آن را به سینما برد؛ اقتباسی که نتوانست موفقیت مورد انتظار را به دست آورد. پس از چند اقتباس تلویزیونی توسط شبکه Syfy، دنی ویلنوو، فیلمساز سرشناس، هدایت این حماسه را بر عهده گرفت و جان تازه‌ای به این جهان بخشید.

تیموتی شالامی در حال حاضر نقش پل آتریدس را در اقتباس ویلنوو از Dune ایفا می‌کند و سومین و آخرین قسمت این مجموعه با عنوان Dune: Part Three قرار است در تاریخ ۱۸ دسامبر (۲۷ آذر) اکران شود. با این حال، پیش از شالامی بازیگر دیگری این نقش را بر عهده داشت؛ کایل مک‌لاکلن در اقتباس دیوید لینچ نقش پل آتریدس را ایفا کرد. مک‌لاکلن در مصاحبه‌ای با GQ سرانجام درباره فیلم‌های جدید Dune و برداشت خود از بازی شالامی در نقش این شخصیت پیچیده صحبت نمود. وقتی از او پرسیده شد که آیا هنگام تماشای فیلم‌های جدید، خودش را در نقش پل آتریدس می‌بیند یا خیر. این بازیگر در پاسخ گفت:

واقعاً نه، اما وقتی فیلم‌ها را تماشا کردم، احساس نوستالژی زیادی داشتم. حس می‌کردم دارم به چیزی از گذشته سر می‌زنم. صحنه‌ای که او دستش را داخل جعبه درد می‌گذارد، تقریباً کلمه‌به‌کلمه مانند کتاب بود، چون این صحنه مستقیماً از رمان آمده است. با خودم گفتم: «خدای من، آن روز را به یاد می‌آورم.» یادم هست با شان فیلیپس کار می‌کردم، لباس‌ها را به یاد آوردم، حرکت دوربین و انتخاب‌هایی که هنگام ورود به صحنه داشتم، در ذهنم زنده شد.

همه‌ چیزها به شکلی کاملاً غیرمنتظره به ذهنم هجوم آوردند. بعد با خودم گفتم: «اوه، آن می‌توانست صحنه فوق‌العاده‌ای باشد. ای کاش ما هم آن صحنه داخل چادر را ساخته بودیم». مثل وقتی چیزی را می‌بینید و با خودتان می‌گویید: «عاشق این صحنه هستم، فیلم‌برداری‌اش می‌توانست خیلی جالب باشد.» اما واقعاً احساس نمی‌کردم که دارم فیلم را تماشا می‌کنم. انگار خودم هم تا حدی دوباره داخل همان فیلم بودم؛ حس عجیبی داشت.

مک‌لاکلن همچنین درباره مقیاس بزرگ فیلم‌های جدید ویلنوو صحبت کرد و گفت:

دیدن مقیاس بعضی از اتفاقات واقعاً لذت‌ بخش بود. وقتی کرم‌ها را در دل صحرا می‌بینید و می‌دانید که بخش زیادی از آن با CGI ساخته شده، با خودتان می‌گویید: «وای! واقعاً چقدر سریع حرکت می‌کنند! ما فقط بخشی از یک کرم را روی جعبه‌ای در کنار یک واگن قطار داشتیم که قطار به‌سختی حرکت می‌کرد و من با قلابی در دست دنبالش می‌دویدم. از بعضی جهات، همه‌چیز در فیلم ما خیلی ساده و ابتدایی بود. اما آن Dune من بود و خاطرات فوق‌العاده‌ای را به همراه داشت.

اقتباس دنی ویلنوو از Dune در سال‌های اخیر به موفقیت چشمگیری در گیشه دست یافته و اکنون انتظار می‌رود Dune: Part Three نیز به یکی از مهم‌ترین آثار سینمایی سال تبدیل شود. این فیلم حتی ممکن است برای صدرنشینی گیشه با فیلم مورد انتظار مارول یعنی Avengers: Doomsday رقابت کند.

شرایط برای اقتباس سال ۱۹۸۴ کاملاً متفاوت بود. فیلم دیوید لینچ قرار بود یک بازآفرینی حماسی و گسترده از داستان هربرت باشد، اما اختلافات مختلف و عملکرد ضعیف آن در گیشه باعث شد پروژه با مشکلات زیادی مواجه شود. گفته می‌شود نسخه اولیه فیلم حدود چهار ساعت زمان داشت، اما تهیه‌کنندگان آن را به ۱۳۷ دقیقه کاهش دادند؛ تصمیمی که باعث شد لینچ نیز از نسخه نهایی رضایت نداشته باشد. از مک‌لاکلن درباره نظر احتمالی دیوید لینچ نسبت به فیلم‌های جدید Dune نیز سؤال شد. او در پاسخ گفت:

او نمی‌خواست آن‌ها را ببیند. علاقه‌ای نداشت. نمی‌دانم اصلاً هیچکدام از کارهای دیگری را که من انجام دادم دیده بود یا نه. فکر می‌کنم بخشی از این موضوع، مخصوصاً درباره Twin Peaks و شخصیت کوپر، به این برمی‌گردد که من برای دیوید همان کوپر بودم. منظورم این است که او من را با نام کِیل صدا می‌کرد، اما برایش من کوپر بودم. بنابراین هر وقت من را می‌دید، گاهی می‌گفت کِیل، اما بعضی وقت‌ها وقتی به دیدنش می‌رفتم می‌گفت: «کوپ، حالت چطوره؟»

عنوان Dune دیوید لینچ در زمان اکران تنها حدود ۳۰ میلیون دلار در گیشه داخلی فروش داشت، در حالی که بودجه ساختش حدود ۴۵ میلیون دلار بود. این فیلم همچنین از سوی منتقدان با استقبال چندان خوبی مواجه نشد و در Rotten Tomatoes امتیاز ۳۶ درصد را به دست آورد. با این حال، فیلم در سال‌های بعد به یک اثر کالت تبدیل شد و طرفداران خاص خود را پیدا کرد.